Savo Kostic - Ona


U dalekoj zemlji sirokog neba
Raznolikih ljudi I velikih suma
U visokoj kolibi na ivici sela
Spazih vrhunac Bozijeg uma

Leglo lepote, mira i nemira
Jato miline, stado neznosti
U mracnim dubinama svetlost zaigra
Da joj pridjem, ponesta smelosti

A iz tih dubina dopiru zvuci
Neke cudne, nemirne sprave
Kao kad rukom udaras po ruci
Zacas stanu, pa opet nastave

Put me nanese na mesta razna
Od pustinja zutih do ledenih stena
I sva ta mesta behose prazna
Dok medj njih ne proviori kosa njena

Svaki pramen s`vetrom svoju bitku bije
Dok zubi, kameni, snezna vojska ravna
Niz rumene obraze se ponekad slije
Tuzna suza koja, stidljiva, sramna

A na celu tog,savrsenog spoja
Stajase dva bisera, ponosna i mlada
Bisere cuvase vlasi tamnih boja
Od nevolja raznih, da koji ne nastrada

Zazeleh plod tog zabranjenog voca
Na tom me putu sto nevolja snadje
Najveci protivnik bese mi samoca
Samoca il` smrt, smrt bih birao radje�